วัดเยิวเป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ที่ตำบลทันเคืองอำเภอถ่วนแถ่งจังหวัด บั๊กนิงห์อยู่ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ ๓๐ กม. ซึ่งได้ถูกจัดเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นสถานที่ก่อเกิดพุทธ ศาสนาของเวียดนาม
หนังสือ บันทึกทางประวัติศาสตร์ของเวียดนามระบุว่า วัดเยิวได้รับการก่อสร้างเมื่อปี ๑๘๗ และเสร็จสิ้นในปี ๒๒๖ในบริเวณพื้นที่กำแพงลิวเลิวซึ่งเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนาแห่งแรกของ เวียดนาม นับเป็นวัดที่เก่าแก่แห่งหนึ่งของเวียดนามที่ผูกพันธ์กับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมพุทธศาสนาเวียดนาม ศาสตราจารย์เจิ่นเลิมเบี่ยนนักศึกษาวิจัยของสภามรดกเวียดนามเผยว่า วัดเยิวเป็นวัดพิเศษ หากศึกษาเกี่ยวกับวัดนี้เราสามารถเข้าใจประวัติศาสตร์ของประเทศ โดยกล่าวว่า “บริเวณนี้ตั้งอยู่ในเขตรอยต่อระหว่างเขตที่ราบสูงและเขต ที่ราบลุ่มเนื่องจากชาวเวียดสมัยโบราณได้ย้ายถี่นฐานจากป่าเขาลงไปบุกเบิก เขตที่ราบลุ่ม เมื่ออยู่ในเขตที่ราบสูงชาวบ้านจึงมักจะต้องอาศัยน้ำฝนจึงจัดพิธีบวงสรวงขอ ฝนฝ้าตกต้องตามฤดูกาล ด้วยเหตุนี้ความเลื่อมใสของชาวเวียดสมัยนั้นจึงเน้นการขอฝนและบวงสรวงเทพ ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับน้ำฝน ชาวบ้านมักจัดพิธีขอฝนให้ตกต้องตามฤดูกาลเพื่อให้ชีวิตมีความสุขการเก็บ เกี่ยวได้ผล นั่นก็คือสาเหตุของการก่อเกิดวัดในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองรวมทั้งวัดเยิว ด้วย”
วัดเยิวในปัจจุบันได้รับการก่อสร้างและบูรณะปฏิสังขรตามสถาปัตยกรรมราชวงศ์เล ตั้งแต่ศตวรรษที่ ๑๗ – ๑๘ เช่นเดียวกับวัดทั่วไปในประเทศ ภายในวัดเยิวมีโบสถ์หลายแห่งไม่ว่าจะเป็นโบสถ์ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปเกี่ยว กับพระพุทธพระธรรมและพระสงฆ์ สิ่งที่น่าสนใจคือเจดีย์ใหญ่หว่าฟองสูงสง่าที่ได้รับการก่อสร้างด้วยอิฐก้อน ใหญ่ซึ่งเริ่มต้นเจดีย์นี้มี ๙ ชั้นแต่ทรุดโทรมตามกาลเวลาจนปัจจุบันเหลือเพียง ๓ ชั้นสูง ๑๗ เมตร ชื่อหว่าฟองของเจดีย์นั้นในความหมายทางพุทธศาสนาคือไม่แบ่งแยกชนชั้นฐานะ สิ่งที่สร้างความประทับใจสำหรับผู้ที่มาเยี่ยมเยือนคือรูปปั้นพระที่ ประดิษฐาน โดยเฉพาะรูปนางเยิว เทพเจ้าฟาปเวินและฟาปหวู โดยรูปปั้นบ่าเยิวทำจากทองสัมฤทธิ์สูงประมาณ ๒ เมตรประดิษฐานอยู่ตรงกลางของโบสถ์ที่หน้าตาสวยทำให้ผู้ชมหวนคิดถึงนางรำ อินเดีย นอกจากวัดเยิวที่บูชาฟาปเวินหรือเทพแห่งเมฆยังมีวัดอีก ๓ แห่งที่บูชาฟาปหวูหรือเทพแห่งฝนฟาปโลยและฟาปเหดียนบูชาเทพแห่งไฟ
วัด เยิวถือเป็นวัดที่ศักดิ์สิทธิ์ กษัตริย์รุ่นแล้วรุ่นเล่าของเวียดนามได้เสด็จไปยังวัดเยิวเพื่ออันเชิญรูป ปั้นฟาปเวินไปประดิษฐานที่วัดบ๋าวเทียนกรุงฮานอยเพื่อทำพิธีขอให้ฝนฟ้าตก ต้องตามฤดูกาล เนื่องจากเป็นสถานที่ศักดิสิทธิ์วัดเยิวจึงได้รับการเรียกชื่อต่างๆเช่น ฟาปเวิน โก๋โจว์โดยเฉพาะวันเยียนอึ๊งหมายความว่า สมความอธิษฐาน ศาสตราจารย์เจิ่นเลิมเบี่ยนเผยต่อไปว่า “ การบูชาที่วัดเยิวมาจากความเลื่อมใสบูชาเจ้าแม่ ซึ่งผูกพันธ์กับประวัติศาสตร์การพัฒนาประเทศตั้งแต่ยุคหินมาปัจจุบันและปลูก ฝังในจิตใจของชาวเวียดนาม ”
วัดเยิวในจังหวัดบั๊กนิงห์ได้ฝังลึกในชีวิตจิตใจทางวัฒนธรรมของชาวเวียดนาม นับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของภาคเหนือ ตั้งแต่ปีคศ.๑๙๖๒ วัดเยิวได้รับการรับรองเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ จากกระทรวงวัฒนธรรม
